Biktima

[Karaniwang Paalala: Ang kwentong ito ay naglalaman ng usapan at mga usaping para sa may hustong gulang lamang. Kung sakaling hindi matanggap ng mambabasa ang nakasaad, malaya siyang itigil ang pagbabasa. ]

Tuwing dadaan ako papunta sa aking cubicle, hindi ko maiwasan lingunin si Regina. Hindi ko mapigilin tignan ang maamong niyang mga mukha habang tumitipa sa keyboard ng kanyang kompyuter. Minsan humaharap at ngumingiti siya sa akin. Masyado lang akong nagpapantasya siguro dahil minsan nakikita ko rin siyan nakatitig sa akin. Yung titig na para bang sinusukat ka. Ewan, baka nga umaasa lang ako.

Si Regina ay may asawa subalit maganda pa rin at hindi mapagkakamalang may anak na. Maliit lang siya, maputi at makinis ang balat; cute ika-nga. Madalas siyang biruin naming magkaka-opisina lalo sa tungkol sa buhay asawa. Minsan habang nasa baba kami ng aming opisina para manigarilyo, nagkabiruan. “Sigarilyo ka pa rin ng sigarilyo kahit sinisupon ka na,” wika ni Manuel na isa naming kaopisina. “Kasi magbibihis ka agad at huwag kang tatapat sa electric fan pagkatapos nang…,” sabay tawanan namin ni Manuel. “He,” sagot lamang niya at sabay tapik sa dibdib ko. Sa gulat ko, pinilit kong salagin ng aking mga kamay ang kanyang palo. Hindi ko nagawang masalag at ako’t tinamaan sa dibdib, masakit din yon. Pero sa kilos kong iyon, sumagi naman ang aking kanang kamay ang kanyang gawing tagiliran. Malambot ang kaliwang tagiliran ng kanyang boobs. Mabilis at maliit na bahagi lang pero sapat ito para matigilan siya. Walang napansin si Manuel dahil sila’y magkatabi ni Regina na parehong nakaharap sa akin. “O ayan, na-sampolan ka na naman,” tanging bulalas ni Manuel. “Oo nga,” ang sagot ko sabay himas sa aking dibdib nagkukunwaring nasaktan para hindi mapansin ang nagawa ko. Tinitignan ko si Regina at siya’y natigilan, walang imik. “Ayan, lagot ka at nagpaplano na ng masama,” ang sabi ni Manuel dahil napansin rin niya at pagkawalang-imik ni Regina. “Tara na nga!”, ang tanging sinabi ni Regina na para bang yamot. Pinatay namin ang upos ng sigarilyo at sabay-sabay na kaming umakyat.

Pagbalik ko sa cubicle ko, hindi pa rin naaalis ang nangyari sa baba. Sapat na ang saglit na iyon para mademonyo ang isip ko. Katamtaman lang ang boobs niya pero sapat na ito sa aking palagay, para masiyahan ako. Siguro masarap sumipsip ng malambot at makinis na suso. Gaano kaya kalambot yung boobs niya? Pink pa rin kaya? Ito ang mga tanong sa isip ko habang nasa aking lamesa. Pink pa siguro dahil pink pa rin naman ang kanyang mga labi. Ganyan ang tumatakbo sa isip ko habang pinipilit kong magtrabaho. Kung anu-ano eksena ang pumapasok sa isip ko pero isa lamang ang kabuuan nito, sana magkaraon ng pagkakataon ng matikman ko siya.

Ngayon, tuwing dumadaan ako sa cubicle niya, nagkakatitigan na kami. Ako nagkukunwaring walang malisya kaya pangiti-ngiti lang. Minsan nasa baba ulit kaming dalawa lamang para magsigarilyo, kinamusta ko ang buhay may asawa. “Ayan, mahirap dalawa ang inaalagaan”, sagot niya. “Dalawa?”, tanong ko. “Yung isa masarap alagaan dahil cute yung isa malaki na pa-cute pa rin.” “Haha”, natawa na lamang ako. Nalaman ko na ang asawa niya ay pa-extra-extra lang sa trabaho at umaasa sa nanay kung may kailangan. “Kaya ikaw, pipili ka ng mabuti ng mapapangasawa mo,” pangaral niya sa akin.

“Opo ate,” sagot ko.

“Anong ate? E mas malaki ka nga sa akin.” nakangiting sagot niya. At totoong mas matangkad ako sa kanya. Halos hanggang balikat ko lang siya.

“Pero hindi na yata ako makakapag-asawa kasi ‘taken’ ka na.” Sinadya kong sabihin yon para tantiyahin kung magagalit siya. Natawa lamang siya sa sinabi ko at tanging sagot niya,

“Pasensiya ka at meron nang nauna.”

“Pwede pa naman siguro humabol, hindi naman ako seloso eh” aking dugtong. Natawa na lang kami pareho at hindi na siya sumagot. Hindi na rin ako humirit at iniba ko na ang usapan. Kung baga sa sugal ‘good na’. Baka may masabi pa ako at maging iba pa ang timpla ng usapan. Sapat na aking malaman na hindi siya nagagalit sa mga sinabi ko. Alam ko na ngayon na pasado ako sa tipo niya at bumubuo tuloy sa isip ko na pwedeng maisakatuparan ang aking hangad. Meron posibilidad, ika-nga.

Ang posibilidad na ito ay dumating nuong nagkaroon ng birthday celebration ang isa naming kaopisina na babae. Siyempre kabilang kami ni Regina sa mga niyaya sa bahay ng birthday celebrant. Karamihin ng niyaya ay babae. Pitong babae at tatlong lamang kaming lalaki. Yung isa ay bf pa ang isang kasama, kaya dalawa lang talaga kaming walang sabit.

May kaunting kainan at pagkatapos nito naglabas na ng inumin at pulutan. Gilbey’s Gin, kaya pala ilang lalaki lang ang pinili dahil ayaw nilang mabiro sa opisina na gin-bulag ang tinitira nila. Ako ang naging tanggero at magkatabi kami ni Regina sa isang sofa. Panay ang biriun at usapan habang umiikot ang baso. Ang usapan lang namin Regina ay tungkol sa kung ano ang kwentuhan sa lamesa. Hindi ako makatiyempo kaya maghintay na lang. Sinadya kong bilisan ang ikot ng baso at makaraan ng dalawang bote, halatang tinamaan ang iba. Ayos medyo naksandal na si Regina sa aking kanang balikat. Hindi maiwasang sumagi ang kanyang suso sa aking braso o siko. Hindi rin tuloy maiwasan na tumigas ang aking alaga.

Ang hirap ng ganoong sitwasyon, nasa harap ng maraming babae. Hindi ako makatayo at bakamahalatang may bumubukol sa harapan nila at hindi rin pwede ‘kumambyo’ para maibsan ang pagkakasakal kay manoy. Kaya’t nagtiis na lang akong umupo at sa pamamagitan ng paggalaw sa pagkakaupo, nakahinga ng bahagaya aking alaga. Sa katagalan, lasing na ang karamihan at nagkayayaang umuwi na. Karamihan ay dalaga at nakapagpasyahang doon na lamang matulog kina Lizelle, ang birthday celebrant. Si Regina naman, dahil sa may pamilya, ay pinauwi nila. “Hatid mo sa may sakayan bago ka umuwi,” ang utos ni Lizelle na lasing na rin. “Pareho naman kami ng gawi kaya ibababa ko na lang sa kanila,” ang sagot ko. Bigla kong naisip na maaring kong kunin ang pagkakataon. “Akong bahala sa kanya,” sigaw ng aking isipan.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9