Pinoy Nimpo Part 30

Nakaramdam ng init ang binata. Nanuyo ang kanyang lalamunan. Sa tagal ng kanilang pagsasama, tila nag-iba ang pakiramdam niya ngayon. Nakikita niya ang hugis ng katawan nito, kahit medyo may kapayatan. Nakaporma ang hubog. Ang makinis at maamong mukha.

Nagalab ang buong damdamin ni Delfin. Biglang parang naging luminaw ang lahat.

Malakas ang hatak ng alindog ng kanyang kapatid. Babae ang tingin niya dito.

Ang titig ni Delfin ay hindi nakaligtas sa mata ni Adela. Ngunit iwinaksi niya ito, dahil matagal na silang nagsasama, nagkakatabi sa pagtulog, nagyayakapan — at ni minsan wala ni isa sa kanila ang napakita ng malisya.

Kinabahan si Delfin sa nararamdaman. Sa naiisip. Pilit niyang iwinaksi, pilit niyang ibinaling ang isip sa ibang bagay.

“Baka sa susunod na buwan Ate, magkasya na ang ipon ko, makakalipat din tayo ng matitirhan.” Sabi nito.

Napatingin sa kanya si Adela habang nagpupunas ng bimbo sa kanyang braso at paa.

“Ba-bakit? Lilipat ba tayo?” Tanong ng dalaga.

“Oo, kasi, sadyang maliit na ang lugar ito sa atin. B-baka kako eh, naiilang ka na, na katabi ako sa pagtulog sa gabi.”

“Ay naku Delfin, itabi mo muna ang ipon mo at mahirap ang pag hanap ng malilipatan sa ngayon. Maayos pa naman ito, at saka hayaan mo na, gusto ko naman yung katabi ka..” Sambit ng dalaga, na pumapasok na rin sa kulambo, kung saan nakahiga na ang binata.

“..alam mo naman na hanggang ngayon, hindi pa rin maalis sa aking mga gunita ang mga naganap nitong mga nakaraang taon, natatakot pa rin ako Delfin.” Patuloy nito.

Yumakap sa kanyang bisig si Adela.

Gabi-gabi, bago ang sandaling ito — natutulog silang magkatabi. Magkayakap. Walang iniisip. Walang bumabagabag sa kanilang isip at damdamin. Ngunit sa gabing ito, tila naka ramdam ng pagka-ilang ang binata. Tila iba ang kanyang nararamdaman. Lalo pa’t pina iinit ng katawan ni Adela, ang madilim at malungkot na gabi — sa kanilang munting tahanan.

Napapikit si Delfin. Lalo na ng madama ang malambot na katawan ng dalaga.

“..Ano kaya sa palagay mo..?” Narinig niya si Adela.

“H-ha?” Pagtataka ni Delfin. Mukhang marami na ang nasabi ang kapatid na hindi niya nasundan.

“Ay naku, kung saan-saan na naman dinadala ang diwa mo Delfin, ang sabi ko aalis ako sa restoran ni Acong, ayoko na doon. Lilipat ako.”

“Ha, ah.. eh saan ka naman lilipat Ate? Teka, binastos ka ba uli ng walang hiyang iyon?”

Marahang tinapik ng dalaga ang dibdib ni Delfin.

“Loko, hindi. Kaya lang naliliitan na ako sa sahod na apat na piso kada buwan. Dios ko, bente sentimo na ang kilo ng bigas. Ang sardinas, dalawang sentimo na. Isipin mo, natapos na ang giyera pero ang mamahal pa rin nang mga bilihin.” Paliwanag ng dalaga.

“..inisip ko mag tinda na lang ako sa palengke. Me suki ako doon na hinihikayat akong tulungan siya sa pagtitinda ng isda. Mukhang maayos naman ang kita. Arawan ang sahod ko kaya iniisip ko baka hindi na tayo kakapusin sa pang-araw-araw na pangangailangan. Kaya tinatanong kita kung ano sa palagay mo.” Patuloy niyo.

Napa-isip si Delfin. Nakaramdam na pagkahabag sa kapatid.

“Hayaan mo Ate, pasasaan ba’t makakahanap din ako ng magandang trabaho. Makakaraos din tayo Ate.”

“Naku Delfin, hindi naman sa minamsama ko ang lahat pero labis labis na ang ginagawa mo para sa akin. Hayaan mo naman na kahit papano masuklian ko ang mga sakripisyo mo.” Humigpit ang yakap ng dalaga sa kanya.

“S-sana, narito sina Inay..” Mahinang tugon ng binata.

Nung marinig ito, napaluha si Adela. Sana nga narito ang kanilang mga magulang. Siguro’y mas masaya sila. Mas humigpit ang pagkakayakap ng bawat isa. Kakaiba naman ang nararamdaman ni Delfin ng sandaling iyon, lalo na ng isanday ng dalaga ang binti sa kanyang harapan. Lumakas ang kabog sa dibdib ng binata. Hindi niya alam kung nararamdaman ni Adela.

Nagpupumiglas sa tigas ang kanyang pagkalalake sa loob ng manipis na salawal.

~~~

Binabagabag ang isip ni Delfin ng kanyang nararamdaman. Ilang araw na ang nakalipas at tuwing gabi, mas lalong lumalakas ang pintig ng kanyang mga puso sa mga gabing magkatabi sila ni Adela sa pagtulog. Napansin ni Adela ang mga kaganapan sa ikalawang gabi. Ang matigas na bagay sa pagitan ni Delfin. Ngunit iwinaksi niya ito, dahil alam niyang binata na ang kapatid. Pero nitong mga nakaraan, tila tumatalikod na si Delfin sa kanilang pagtulog. Hinayaan niya ito. Pilit pa ring niyayapos niya ang binata. Kailangan ito ni Adela upang maibsan ang mga alalala sa katatapos na digmaan.

Normal ang kanilang buhay nung mga sumunod naaraw. Lalo na nung tuluyang umalis si Adela sa kainan ni Acong, upang maging katulong sa pagtinda ng isda sa palengke. Naaliw si Adela sa malakas na kinikita. Halos singkwenta sentimo ang pinaka malaki niyang naiuuwi araw-araw.

Nakakabili na siya ng mga damit nila ni Delfin at mga pangunahing gamit sa munting tahanan.May ngiti si Adela araw-araw na mas nagpapa tingkad sa kanyang morenang kagandahan. Ang mga matamis na ngiti, na mas lalong nagpapa pukaw sa ikinukubling pagnanasa ni Delfin.

Ganap na ikalawang linggo mula ng maliwanagan si Delfin, napukawan din si Adela sa mga nangyayari. Hating gabi. Himbing na himbing sa pagtulog ang dalaga. Unti-unti nagising ang kanyang pagkatao sa nakaka kiliting sensasyon na bumabalot sa kanyang katawan.

Napadilat si Adela.

Hindi ito panaginip. Tahimik ang madilim na gabi. Walang kailaw-ilaw sa maliit nilang tulugan. Ramdam niya ang sensasyon mula sa kanyang dibdib. Tila nakausli ang isa niyang utong at tila binabasa’ ng laway.

Pages: 1 2 3 4