Pinoy Nimpo Part 9

Makailang beses pang nagtalik si Alicia at Jimboy sa loob ng silid, mga marahang pag niniig, walang pag-aabala. Sa tuwing nakapasok ang tarugo ni Jim sa ina, laging nakatitig ang kanilang mga mata. Laging nangungusap. Makailang beses na nilabasan ang binata sa sinapupunan ng kanyang sariling ina.

Alas sais na ng umaga ng magising si Jim.

Nakaupo si Alicia sa tabi nito, bagong paligo. Naka suot ng kamison. Naka ngiti.

“Bumangon ka na..”

“Hi..”

Bahagyang bumangon si Jimboy. Hubo’t hubad ang katawan. Inunat ang mga kamay, at pinahid ang mukha. Nanlalagkit pa ito. Amoy na amoy niya ang puke ni Alicia sa sariling bibig.

“Uummmhh”

“Bakit..?” Tanong ni Alcia.

“Naamoy pa kita… hindi pala ako nananiginip.”

Natawa si Alicia.

“Panaginip bang masasabi, ang hapdi ng ‘ano’ ko..”

Napangiti din si Jim. Umunat pa ng katawan, halatang latang-lata at nanakit ang balat. Kung makikita niya lang ang likuran, puro sugat ito. Aakalain mong, dinambahan ng mga pusa ang likuran bunga ng daang daang kalmot.

Iniabut ni Alicia ang kape.

“Thanks..”

“Jim..” Medyo seryoso na si Alicia.

Pumikit lamang si Jimboy dahil sa mainit na kape na dumadaan sa kanyang sikmura. Masarap ang pakiramdam. Pero naririnig niya ang ina.

“Kailangan nating mag usap…”

Nagkamot ng ulo ang binata.

“Sorry Ma.. pero, hindi ko mapigilan… hindi ko…” Naputol siya dahil sa mabilis na tugon ni Alicia.

“Nangyari na, wala na tayong magagawa..”

Tumango ng marahan ang binata. Hawak ang kape, nakatingin sa malayo. Nag iisip. Saka ibinaling ang mata sa ina. Nakatungo rin ang ulo nito.

Hinawakan niya ang braso.

“Anong plano mo Ma..?”

“Ano bang pakiramdam mo..?” Tanong ng ina.

Natigilan ang binata. Nagisip ng sandali.

“Wala.. dati pa rin.. pero, mas masigla.. mas inspired..”

“Hindi ka guilty…?”

“Hindi.. ikaw..?”

“Natatakot ako..” Halata sa mukha ni Alicia.

Dahil duon, inilapag ng binata ang tasa sa head board ng kama. Kinabig ang ina. Yinakap… mahigpit.

Sinagot ito ni Alicia ng isang mahigpit na yakap. Nakasandal ang ulo sa balikat ng binata.

“Anak pa rin kita…”

“Ina pa rin kita..”

“Sa-sana… ito na ang huli..” Marahang bulong ni Alicia.

Pumikit ang binata mula sa pagkakayakap sa ina. Alam niya ang kahulugan nito. Alam niyang ito ang nararapat.

Niyakap niya ng mahigpit si Alicia. Walang binitawang salita.

——— ——— ———–

Lumipas ang mga araw na naging normal ang bahay nila. Si Karen, abala sa kanyang eskuwela, gayon din si Jim. Si Alicia, pilit na iwinawaksi ang naganap sa kanila ng sariling anak. Gusto niya mang ulitin, binababagab siya ng kunsensia. Mukhang naintindihan din siya ng binata, na tapusin ang kanilang kahibangan, dahil wala na siyang nakikitang palatandaan mula ki Jimboy.

Pero, sabik si Alicia. Habang tumatagal, nanabik siya na mahagkan ng lalaki, at madama ang masarap na pag niniig.

Nasa classroom si Alicia, wala ang mga estyudiante dahil may school activity kaya nasa auditorium ang lahat. Hindi na siya sumunod dahil kailangan niyang gumawa ng lesson plan, dalawang araw ng lang – – mag kakaroon ng evaluation kaya kailangan niyang punuan ang mga bakanteng araw na hindi pa niya nalalagyan. Natigil lamang ang kanyang ballpen ng, biglang walang ka-ano ano ay naisulat niya sa papel ang ‘Jessie’…

Natigilan si Alicia.

Walang tao sa loob ng classrom.. sa bandang unahan, nakita niya ang isang silya. Dito dati naka upo ang matipuno at mistisong estudiante na ang pangalan ay Jay Cezanne Almario.

Nanariwa sa alala ni Alicia ang nakaraan………

—— ———- ———-
FIVE YEARS EARLIER……

Medyo balingkinitan pa si Alicia. Mathematics ang kanyang subject na itinuturo, pero tila siya ang paboritong teacher lalo na ng mga lalaki. Maganda kasi mag ayos ng sarili si Alicia, laging naka perfume kaya kaaya aya ang malalanghap sa loob ng klase, kapag si Alicia ang nag tuturo. Magaling at matiyaga si Alicia, hindi siya naniniwala na bobo ang kanyang mga estudiante, kaya paulit ulit ang kanyang paala ala na – – madali siyang lapitan kung kailangan mag paturo.

Si Jessie ay isang ordinaryong disi sais anyos na binatilyo. Pero dahil malaking bulas, binata ito kung tingnan. Kabilang siya sa hina hanggan ng buong eskuela lalo na sa basketball. Inaabangan ang bawat laro nito.

Hindi magaling sa klase si Jessie, pero napapansin ni Alicia na totok na totok ito sa bawat leksion. Laging nakatitig sa kanya. Kung minsan, naiilang na si Alicia dahil kakaiba ang mga titig nito sa mata. Nangungusap. Hindi rin niya kung minsan maiwasan, dahil guapo ang binatilyong ito.

SA kalaunay, hindi na rin pinansin ni Alicia ang mga titig ni Jessie. Wala siyang iniisip na dahilan kundi baka – – masyado lang serious ito, lalo pa’t nahihirapanan ang karamihan sa Trigonometry.

Ngunit isang umaga, nauna siya sa classroom – – may nakapatong na white rose sa kanyang mesa. Nagtaka si Alicia kung kanino galing ito. Araw araw, sa loob ng daladang linggo, laging ganito – – may white rose ang table ni Ma’am Alice. Ilang estyudiante ang napag tanungan niya, pero lahat walang alam ang mga ito. Hindi niya mawari kung pinagkakaisahan siya, o may nag lalaro sa kanya. Pinag kibit balikat ito ni Alice – – sa totoo lang, kinikilig siya, pakiramdam niya isang dalaga.

Isang araw ng lunes – – biglang nawala ang rose. Medyo nalungkot siya. Nagtaka. Kasabay ng pagkawala ng rose, absent din si Jessie. Pangalawang araw, wala uli ang rose – – absent si Jessie. Nagtanong si Alicia kung me alam kung bakit absent ang binata, sumagot ang kaibigan nitong lalaki. May sakit si Jessie.

Nung sumunod na linggo, bumalik ang putting rose sa kanyang mesa. Kapag pumasok sa klase si Jessie……… hindi, ayaw niyang isipin. Pero sa sarili, nag dasal siya ‘please.. pumasok ka now.’.

Kumpleto na ang buong klase, ngunit ang upuan ng binata, wala si Jessie. Kumabog ang dibdib ni Ma’am Alice, malungkot. Kinuha nito ang class record, marahang binuka. Saka nag umpisa ng roll call. Si Jessie ang nasa unahan sa alphabetical order, ngunit hindi niya mabasa, parang naka-lock ang bibig niya.

Ilang saglit pa mahina ang boses na tinawag ni Alice ang mga pangalan..

“Almario, Jay Cezanne…?”

Mula sa bandang likuran, sa may pinto…. Narinig niya ang mahinang boses.

Pages: 1 2 3 4