Romansa Sa Closet Part 7

HINDI MAKATULOG ang dalawa. Si Rico, balisa, at nalilito sa mga naganap. Hindi niya inaasahan na ganito na siya magiging kapusok. Iniisip niyang ang pag hikbi ni Janette ay dulot ng emotional pain na siguro’y nararamdaman nito.

Ngunit ang pinaka matinding bumabagabag sa kanya, ang katotohanang ilang oras na lang, muli siyang iiwan ng ina upang ipatuloy ang kontrata sa US.

Halos ganito rin ang pakiramdam ni Janette.

Naguguluhan kung bakit hinayaan niya ang buong pangyayari gayung alam niyang kontrolado niya ang sitwasyon, mula pa ng mag usap sila ni Rico tungkol sa kani-kanilang emosyon.

Di man nagkaroon ng final seal ang kanilang pag niniig, matapos tumanggi si Janette na ipasok ng tuluyan ang alaga ng anak sa kanya, dama niyang may mga pagbabago na sa relasyon nila bilang mag ina. Tumutulo ang luha nito. Pakiramdam niya’y siya na ang pinaka-masamang ina sa buong mundo. Pilit na iginigiit nito na malaki ang responsabilidad niya sa mga naganap, hindi lang bilang edukadang babae, kundi bilang isang ina.

Ngunit bakit di niya maramdaman na kamuhian ang anak. Bakit sa likod ng guilt ay nararamdaman ang isang ligaya sa kabuuan ng kanyang pagkatao bilang babae, ngayon niya lang muli ito naramdaman.

Magkahawak pa rin ang kamay nila. Magkatalikod sa pagkakahiga. Dalawang oras nang ganito ang posisyon nila, matapos nilang lasapin ang bawal na pagnanasa.

Gumalaw si Rico dahil nakaramdam ng pangangawit ng binti. Naramdaman iyon ni Janette kaya’t bahagyang lumingon sa anak upang tingnan nito.

Humiga na si Rico, at nahiga na rin ng tuwid si Janette. Kapwa pikit ang mga mata, magkahawak pa rin ang mga kaway, magkatabi ang mga walang saplot na katawan.

Di nakatiis si Rico, bumangon at naupo sa pagkakahiga.

“Rico..” bulong ni Janette.

Kinapa ni Rico ang mukha ni Janette, nasamo ang pisngi nitong basang basa ng mga luha. Nahabag ang binata, tumulo rin ang luha.

“I — I am sorry ma…..” Tumagilid na humiga upang haplosin ang mukha nito. Hinawakan din ni Janette ang ulo ng binata, kinapa ang mukha, ang noo, ang ilong, ang pisngi at ang bibig nito.

“Rico…” Hikbi ng ina ina nito. “I don’t know what to say…”

“It’s entirely my fault ma… you don’t have to say anything…” mahinang sagot ng binata. Naging matigas ang ulo niya nang makiusap ang ina na kailangan niyang maging responsable sa pag kontrol ng kaniyang emosyon.

Yinakap ni Janette si Rico, mahigpit. Sa pagkakataong ito, iba na ang pakiramdam niya. Walang libog, walang malisya sa pagkakadikit ng kanilang katawan — kundi’y habag sa bawat isa sa kanila lalo na sa sakit na siguradong nararamdaman ni Rico, kaisa-isa niyang anak.

“Bakit nangyari ang mga bagay na ito sa atin.” Sabi ni Janette.

“Hindi ko alam, where is this leading us…” dugtong pa nito habang niyayayap si Rico.

“Hindi ko alam ma, all I know is mahal na mahal kita…”

“Mahal din kita anak..”

“Hindi mo naiintindihan ma… I’m in love with..” di pa natatapos ni Rico ang kanyang kataga ng biglang humagolhol si Janette sa balikat ng binata.

“P-ppero, hindi ito pwede Rico…. Alam mong hindi pwede.”

“Alam ko yun ma… kaya nga I hate myself… I hate my life..”

Hinigpitan ni Janette ang pagkakayakap sa anak.

“Huwag mong sisihin ang sarili mo anak, huwag..”

“Hindi ma, ako ang nagsinungaling sa inyo – – matagal ko ng itinatago ang pag nanasa ko sayo, sexually… pinagsamantalahan ko ang pagiging marupok mo..” wika ni Rico.

Batid iyon ni Janette. Ngunit medyo nangamba sa posibleng psychological pressure na dinadaanan ni Rico. Baka kung anong mangyari, kailangan maagapan ito.

“Hindi Rico.. hindi..” pinapalakas ni Janette ang damdamin ng anak.

Hinalikan nito ang pisngi. At inilapat ang bibig sa tainga ni Rico sabay bigkas ng katagang.

“Honestly… ang sandaling ito ang pinakamasaya at pinakamasarap na pangyayari sa buhay ko…” Mahinang boses, ngunit tumagos sa kaibuturan ng laman ng binata ang sinambit ng ina. Nakalma si Rico at napaungol sa kunting kasiyahan naradaman niya matapos mabalot ng guilt feeling ang kanyang kabuuan.

“ooohhh mma….” Niyakap nito si Janette.

Binulungan din nito ang ina. “I love you..”

“I- I love you too….” Di sigurado si Janette, pero galing sa puso ang sinabi niya.

Sa isip ni Rico, ito na ba ang hudyat na tuluyan na nilang tatalikuran ang kanilang pagiging mag-ina at isulong ang relasyon bilang ganap na magka-sintahan?

Kaagad siyang nakakuha ng kasagutan.

“But we have be carefull Rico.. In as much as we like to do these things, may responsabilidad pa rin tayo sa sosyodad, sa mata ng dios, sa buong mundo… tayo ay mag-ina.. kaya kinakailangan makinig ka..” Sabi ni Janette, mahinahon ang pananalita.

Inilapat ni Rico ang pisngi ni Janette sa kanyang dibdib. Dun nagpatuloy ang ina.

“Hindi ko na pipigilan ang damdamin mo sa akin, hindi ko masisi dahil sa totoo lang, ako rin nalilito kung bakit ko hinahayaan Rico…” Hinahalos ni Rico buhok ng ina habang nag sasalita ito.

“Pero, sana’y maintindihan mo – – hindi pa natin pwedeng gawin ang pinaka sagradong bagay na iyon.. dahil hindi pa tayo handa sa isa’t-isa..”

Napalunok ng laway si Rico, pinakikinggan ang bawat salita na binibigkas ng ina, alam niyang ito ang tama, ito ang nararapat.

“Ilang oras na lang Rico, aalis na ako, iiwan muli kita dito, marami ang maaring mangyari sa’yo at sa akin..”

“Kung iyong bagay na iyon ang hinahanap mo, marami kang mahahanap na iba, marami kang makikitang mas maganda sa akin, mas bata….”

Sa puntong iyon nag iisip na ng malalim ang binata. Kumakalog ang dibdib, di mawari kung saan hahantong ang mga sinasabi ni Janette sa kanya.

“Sa loob ng mga araw na iyon na wala ako, hahayaan kitang mag hanap ng mag mamahal sa yo.” Ewan kung bakit habang sinasabi iyon ni Janette, parang kinukurot ang kanyang puso. Nananakit ang kanyang lalamunan. Animo’y ayaw ng damdamin niyang sabihin na hindi sa kanya mapupunta si Rico,

Naglalaro ang isip ni Rico sa bawat katagang binibigkas ni Janette, ngunit tulad ng ina, naninikip ang dibdib niya sa sinasabi ni nito. Napapabuntong hininga siya.

Ramdam iyon ni Janette.

Mga Pahina: 1 2 3 4